Şubat ayında 34 kadın katledildi!

Türkiye Kadın Dernekleri Federasyonu’nun Şubat 2026 raporuna göre, 1–28 Şubat arasında 34 kadın erkekler tarafından katledildi. Kayıtlara geçen cinayet sayısı 23 iken 11 ölüm “şüpheli” olarak sınıflandırıldı. Medeni durumlara bakıldığında evli kadınlar 15, bekarlar 7 ve boşanmış olanlar 3 olarak kayıtlara geçti; 9 kadının medeni durumu ise tespit edilemedi. Yaş aralığında en genç kurban 8, en yaşlısı ise 72 yaşındaydı. Dağılım şu şekilde: 0–18 yaş %4,8; 19–35 yaş %33,3; 36–50 yaş %42,9; 51+ yaş %19,0 ve iki kadının yaşı belirlenemedi.

FAİL PROFİLİ VE CINAYET YÖNTEMLERİ Rapora göre katledilen kadınların %26’sı aile içi erkekler tarafından; %23’ü boşanma sürecindeki veya boşanmış olan erkekler tarafından; %9’u birlikte yaşadığı erkekler tarafından hayatını kaybetti. Geriye kalan vakalarda ise failler arasında ailesinden biri, tanıdığı bir erkek veya kızını istismar eden bir erkek yer alıyor. Ayrıca 5 sanığın cinayet sonrası intihar ettiği belirlendi. Cinayetlerde çoğunlukla ateşli silahlar kullanıldı; 34 ölümden 18’inde silah kullanılmış, 6 kadın kesici aletlerle, 3’ü boğularak, 1’i darp edilerek, 2 kadın yüksekten düşerek hayatını kaybetti. Kalan 4 vakada ölüm nedeni tespit edilemedi. Olaylar genellikle evlerde gerçekleşti ve kurbanların 22’si kendi evlerinde, 5’i kamusal alanda, 4’ü ormanlık alanlarda ve 3’ü sulak bölgelerde vuruldu.

KORUMA KARARLARININ İŞLEVSİZLİĞİ VE YARGISAL AÇIKLAR Raporda, iki kadının öldürüldüğü esnada aktif koruma kararı bulunmasına rağmen koruma mekanizmalarının etkili işlemediği vurgulanıyor. Cinayet sonrası faillerin intihar etmesi kamuoyunda dosyanın kapandığı algısını yaratsa da, gerçekte adalet duygusunu zedeliyor. Risk analizlerinin yeterliliği, uzaklaştırma ve koruma kararlarının uygulanabilirliği ile tutukluluk kararlarının alınma süreci arasındaki koordinasyon eksikliği başlıca soru ve sorunlar olarak öne çıkıyor. Cinsel şiddet vakalarında mağdurların yaşadığı ağır psikolojik travmanın yargı süreçlerinde yeterince dikkate alınmadığına dikkat çekiliyor; uzman görüşlerinden uzak, toplumsal baskı ve spekülasyonun süreçleri olumsuz etkilediği ifade ediliyor.

“HİÇBİRİMİZ GÜVENDE DEĞİLİZ” TKDF, şiddetin yalnızca ev içinde değil okullarda ve kamusal alanda da arttığını belirtiyor. Eğitim politikaları, psikososyal desteklerin zayıflığı ve rehberlik hizmetlerindeki eksiklikler, şiddeti besleyen unsurlar olarak işaret ediliyor. Rapor, Şubat 2026 verileriyle ataerki temelli eşitsizlik, cezasızlık kültürü ve uygulanmadaki etkisizlik nedeniyle yaşam hakkının doğrudan tehdit altında olduğunu bir kez daha gösterdiğini belirtiyor. Sonuç olarak, yaşam hakkını güvence altına almak için koruyucu-önleyici mekanizmaların etkin şekilde çalıştırılması, risk analizlerinin bilimsel kriterlerle yapılması ve toplumsal cinsiyet eşitliğini temel alan politikaların kararlılıkla uygulanması şarttır. Bu mesele sadece kadınların değil, toplumun tamamının güvenliğiyle ilgili bir adalet meselesidir; yaşam hakkı korunmadıkça kimse gerçek anlamda güvende değildir.